طلوع می‌کند آن آفتاب پنهانی

طلوع می‌کند آن آفتاب پنهانی زسمت مشرق جغرافیای عرفانی دوباره پلک دلم می‌پرد نشانه‌ی چیست  شنیده‌ام که میاید کسی به مهمانی  تو ای خلاصه‌ی غم‌های مانده در دل من بیا که وا رهم این بغض‌های زندانی  تو ای تمام رایحه‌ی نرگسان روی زمین  بیا که این غم هجرت غمیست طولانی  ندیده چشم ترم روی چون‌مهت محبوب  بیا که آب دو چشمم یمیست طوفانی  شکوه نام تو جان مایه‌ی سخن‌هایم  بیا که لال شوم زان جمال نورانی  سپیده می‌زند از مشرق زمین هر روز نفس شماره زند پس چرا نمی‌آیی؟

ولادت حضرت علی اکبر(ع)

در سال 33 هجری قمری شبیه‏ترین مردم به خاتم الانبیاء صلّى اللَّه علیه و آله حضرت على اکبر علیه السّلام به دنیا آمد. نام آن حضرت "على" پدرشان حضرت سیّد الشّهداء علیه السّلام، مادرشان لیلى بنت مره ثقفى است.(على اکبر علیه السّلام "مقرم": ص 15 - 16 به نقل از انیس الشیعه) کنیه آن حضرت طبق فرمایش حضرت صادق علیه السّلام "اباالحسن" است. (کامل الزیارات: ص 240) حضرت علی اکبر(ع) فرزند ابی عبدالله الحسین(ع) بنا به روایتی در یازدهم شعبان،(1) سال 43 قمری در مدینه منوره دیده به جهان گشود.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                

علی اکبراسوه جوانان

حضرت علی اکبر(علیه السلام) در خاندانی نشو و نما یافت که حافظِ سرِّ خداوند، جانشینان به حقّ آخرین پیامبر(صلی الله علیه و آله) و ذریّه او هستند.پدرش سبط رسول خدا، خامس آل عبا، از مخاطبان آیه تطهیر و سید جوانان اهل بهشت است. مادر علی اکبر، لیلا دختر ابو مرّة بن عروة بن مسعود ثقفی است. بهره اش از ایمان و پاکی موجب گردید تا با زنان اهل بیت عصمت و طهارت همنشین شود و بر سر سفره انسانهای پاک و وارسته حضور یابد. اجداد این بانو، از یاران رسول الله(صلی الله علیه و آله) و اهل بیت بوده اند. درباره خصوصیات وی، حارث بن خالد مخزومی شعری سروده که ترجمه اش چنین است: «او (لیلی)، و پدر و مادرش، وفادارترین قریش در حفظ پیمان هستند و عموهایش از تیره ثقیف می باشند.»در روز یازدهم شعبان سال سی و سوم هجرت، در شهر مدینه و در بیت امامت دیده به جهان گشود. این کودک تحت عنایت ویژه پدر و در سایه توجهات عمویش امام حسن(علیه السلام) و در دامان مادرش لیلی پرورش یافت. با ولادت وی رایحه عطرآگین رسول الله(صلی الله علیه و آله) در فضای خانه امام حسین(علیه السلام) بیش از پیش استشمام می گردید. هرکس بر او می نگریست، انگشت حیرت به دندان می گرفت؛ چرا که گویی فروغ پیامبر را نظاره می کرد.حضرت امام حسین(علیه السلام) او را علی نامید تا نام پدر را در جامعه اسلامی بر خلاف تبلیغات مسموم و شایعات امویان، احیا کند. از سنتهای ائمه این بود که برای فرزندان خود کنیه تعیین می کردند؛ چنانکه امام باقر(علیه السلام) فرموده اند: «ما برای فرزندانمان در دوران کودکی، کنیه مشخص می کنیم؛ زیرا بیم آن داریم که در سنین بالاتر به لقبهای ناگوار مبتلا شوند.» حضرت امام حسین(علیه السلام) در جهت اجرای این سنت پسندیده، ابوالحسن را ـ که کنیه پدرش می باشد ـ برای فرزندش، علی اکبر برگزید.در آداب زیارت علی اکبر ـ که ابوحمزه ثمالی از امام ششم روایت کرده ـ آمده است که صورت بر قبر بگذار و بگو: «صَلَّی اللهُ عَلَیْکَ یا أَبُوالحَسَن» و این ذکر را سه مرتبه تکرار کن. علاّمه سید ابراهیم موسوی زنجانی عقیده دارد که علی اکبر فرزند نداشته ولی کنیه اش ابوالحسن بوده است. اما علاّمه مقرم احتمال داده که علی اکبر فرزندی به نام حسن داشته و شاهد بر این ادعا را روایت احمد بن ابی نصر بزنطی می داند. این فرزند رشید امام حسین(علیه السلام) به لقب اکبر معروف گردید و این لقب به دلیل فزونی سن او، از امام سجاد(علیه السلام) است.

حضرت علی اکبرعلیه‏ السلام درکلام امام خمینی

حضرت امام خمینی (قدس سره) در درس اخلاقشان فرمودند: امام مدایح و گفتار اهل بیت (علیهم السلام) خصوصاً حضرت اباعبدالله (علیه السلام) در مورد حضرت علی اکبر (علیه السلام) حاکی از این است که اگر علی اکبر (علیه السلام) در کربلا به شهادت نمی‏رسید، خود، امام « مفترض الطاعه » می‏بود.( یعنی امامی که اطاعت او واجب است). در این مختصر بهتر است به یک نمونه از کرامات ایشان بپردازیم:فردی به نام حاج عبدعون، برادرش را که به مرض سختی دچار شده بود نزد حافظ الصحه، یکی از سه پزشک معروف کربلا می برد. پس از چند ماه معالجه سودی نمی کند و هر روز حال او بدتر می‌شود عبدعون نزد پزشک می رود و سخنان زشتی به او می گوید و خطاب می کند که اسمت خیلی بزرگ است ولی از معالجه تو سودی ندیدیم. بعد بدون خداحافظی می‌رود. ولی بر خلاف انتظار از آن روز به بعد حال برادرش بهتر می‌شود و یک دفعه شفا می یابد. نزد حافظ الصحه می‌رود و عذر خواهی می‌کند.طبیب می گوید: بنشین تا برایت بگویم. من بعد از سخنان تو خیلی دل شکسته شدم. ظهر، هنگام ادای نماز به حضرت علی اکبر (علیه السلام) متوسل شدم و عرض کردم ای نور چشم حسین(علیه السلام) تو را به حق پدرت قسم می‏دهم که شفای این مریض را از خدا بخواه. دیدی چگونه به من توهین کرد؟ بسیار گریه کردم. همان شب در خواب خدمت آقا علی اکبر (علیه السلام) شرف یاب شدم عرض ادب کردم و همان مطلب را تکرار کردم. فرمودند: من شفای آن مریض را از خدا خواستم و از هاتفی شنیدم که « این مریض مردنی است و تا نه روز دیگر میمیرد ولی به برکت دعا و شفاعت شما خدا با شفای او سی سال به عمرش افزوده است و از همین ساعت او را شفا دادیم.» آن مرد سی سال دیگر عمر کرد و در هفتاد سالگی در گذشت. وصیت کرد پیکرش را پایین پای حضرت علی اکبر (علیه السلام) دفن کنند.                                                                                                                                  

فضیلت ماه شعبان

ماه شعبان ماهی است منسوب به پیامبر اعظم (صلی الله علیه و آله) که خود می‌فرمودند: شعبان ماه من است و رمضان ماه امت من‎‎؛ و می‌فرمودند خدای ببخشاید و بیامرزد او را که با پاس داشتن حق ماه، من مرا یاری کند»[۱]. ماه شعبان یکی از سه ماه پر فضیلتی است که هر انسان مؤمنی می‌تواند از آن برای نزدیک شدن به خداوند و پیامبر او یاری جوید و خود را در چشمه سار این ماه، پاک نماید و به سوی کمال رود و این سخن مولای متقیان امام علی (علیه السلام) را درباره این ماه پر فضیلت به کار بندد که فرمودند: «از آن روز که پیام پیامبر (صلی الله علیه و آله) را درباره شعبان شنیده‌ام هرگز روزه آن ماه را از دست نداده‌ام و اگر خدا بخواهد هرگز نیز آن را از دست نخواهم داد»[۲]. از پیامبر گرامی اسلام نیز نقل است که آن حضرت این ماه را روزه می‌داشت و به ماه رمضان وصل می‌کرد و می‌فرمود: «شعبان ماه من است هر که یک روز از این ماه را روزه بدارد بهشت بر او واجب می‌شود»[۳] و از حضرت امام صادق (علیه السلام) نیز نقل است که چون ماه شعبان فرا می‌رسید حضرت امام سجاد اصحاب خود را جمع می‌کرد و می‌فرمود: «ای گروه اصحاب من می‌دانید این چه ماهی است، این ماه شعبان است و حضرت رسول (صلی الله علیه و آله) می‌فرمود: شعبان ماه من است پس روزه بدارید این ماه را برای محبت پیغمبر خود و تقرب به سوی پروردگار خود که از پدرم حسین (علیه السلام) شنیدم که فرمود: از پدرم امیرالمؤمنین شنیدم که هر که ماه شعبان را برای محبت پیغمبر خود تقرب به سوی خدا دوست بدارد خدا او را نزدیک گرداند به کرامت خود در روز قیامت و بهشت را بر او واجب نماید»[۴].